Steve Charles | Ademcoach
DE ANATOMIE VAN VREDE - EEN GEDICHT
De ademhaling begrijpen door middel van kunst
Ik vind het soms moeilijk om aan mensen die niet bekend zijn met ademwerk over te brengen hoe betekenisvol de ervaring kan zijn.
Ik was dan ook ontroerd toen een vriend me een gedicht stuurde dat duidelijke taal gebruikt om enkele van de opmerkelijke dingen samen te vatten die ademwerk – of gewoon bij je adem zijn – kan doen.
De Anatomie van Vrede
mijn brein en mijn hart zijn tien jaar geleden gescheiden
kibbelend wie de schuldige was voor de hopeloze toestand waarin ik was beland
uiteindelijk konden ze niet meer samen in dezelfde ruimte zijn
en sindsdien delen mijn hoofd en mijn hart de voogdij over mij
ik ben doordeweeks bij m’n hoofd en mijn hart heeft mij in het weekend
ze praten nooit met elkaar
in plaats daarvan geven ze me elke week hetzelfde briefje mee, om aan de ander door te geven
en op hun briefjes staat steeds hetzelfde:
“Dit komt allemaal door jou”
op zondag klaagt mijn hart hoe mijn hoofd mij heeft laten zitten in ‘t verleden
en op woensdag somt mijn hoofd alle keren op dat mijn hart mijn toekomst heeft verknald
ze geven elkaar de schuld van hoe ik ervoor sta in het leven
er is veel geschreeuw en veel gehuil geweest
dus de laatste tijd ben ik meer tijd gaan doorbrengen met mijn onderbuik
die dient als mijn officieuze therapeut
’s nachts klim ik vaak uit het raam van mijn ribbenkast
glij langs mijn ruggengraat naar beneden
val neer op het zachte leren fauteuil van mijn onderbuik die altijd voor mij klaarstaat
en ik zit daar gewoon, ik zit en ik zit en ik zit… tot de zon opkomt
gisteravond
vroeg mijn onderbuik of ik me rot voelde, omdat ik heen-en-weer geslingerd wordt tussen mijn hoofd en mijn hart
ik knikte
ik zei dat ik niet zeker wist of ik nog wel bij één van hen kon wonen
“mijn hart is altijd verdrietig over iets dat gister is gebeurd
terwijl mijn hoofd altijd piekert over iets dat morgen kan gebeuren”
klaagde ik
mijn onderbuik kneep in mijn hand
“ik kan gewoon niet leven met mijn fouten van het verleden en mijn vrees voor de toekomst”
ik zuchtte
mijn onderbuik glimlachte en zei:
“in dat geval kun je beter een tijdje bij je longen gaan bivakkeren”
dat verwarde mij
dat was van mijn gezicht af te lezen
“als je uitgeput bent door de obsessie van je hart met het onveranderbare verleden
en hoe je hoofd zich blindstaart op een onzekere toekomst
dan zijn je longen de perfecte plek voor jou
er is geen gisteren in je longen en ook geen morgen
er is alleen maar nu, adem in
adem uit
er is alleen maar dit moment
er is alleen maar adem
en in die adem kun je uitrusten
terwijl je hart en je hoofd hun problemen met elkaar uitzoeken”
vanmorgen, toen mijn hoofd druk was met koffiedik kijken
en mijn hart naar oude foto’s zat te staren
pakte ik een klein tasje in en liep naar de deur van mijn longen
voordat ik zelfs maar kon aankloppen opende ze de deur al, met een glimlach
een windvlaag omhelsde mij en ze zei
“Waar bleef je zo lang?”
~john roedel